از هيچ مرا بگير و تفسيرم كن

من مرتكبم بيا و تقصيرم كن

با هر قدمي كه از خودم جا ماندم

خطي بكش و دوباره تصويرم كن

اسفند۸۶

به فراموشي مايلم

با لاك‌هاي كنده شده از پشت

            تا ردي كه نه موجي را پيدا مي كند

                                   و نه صدايم را گوش ماهي

اين كف‌هاي رسيده به نوك

                نه پيام آور درياست

                         و نه دلفين‌ها را به خفگي مي‌كشد

تازه از سرش پريده كه برقصد

                در سكوتي كه صدايم را بلند كرده

                            روي موجي كه حالا

                              از خليج دور است

                              از دريا دور است

                              از تو           دورٍ              دور

                                                            مي‌شود

                                                           كه لاي شن‌ها بروم

                                                     تا فراموشي‌ام را ميل كني

                         در زير آفتابي كه صورت خرچنگ‌هاي دور را تيره مي كند...

ارديبهشت ۸۷

اولين مصاحبه اختصاصي من در ايسناي تهران. البته من چند تا مصاحبه انجام دادم اما فعلا يكي رو سايت ايسنا رفته،...هر چند خبرهاي پوششي كه كار كردم زياد بوده اما چون هنوز حوزه اي كه بايد توش كار مي كردم هنوز مشخص نشده بود به همين علت بعد از دو ماه تازه اخبار توليدي كه كار كردم روي سايت مي‌ره.

خبرگزاري ايسنا  قراره ديگه فقط به بحث حوادث نپردازه،‌ كمتر به خبرهايي مثل قتل با رويكرد خبررساني نگاه كنه بلكه اين سرويس با نگاهي اجتماعي حادثه‌ها رو تحليل خواهد كرد.

نترسيد دچار شعار زدگي نشدم،‌ اين نگاهي كه مدير گروه اجتماعي نسبت به اين سرويس داره و چند وقت پيش سعي مي كرد به من منتقلش كنه. كار كردن توي حوزه نيروي انتظامي هر چند حوزه مورد علاقه من نيست و اگه دست خودم بود اين حوزه رو انتخاب نمي كردم ولي خيلي چيزا توي اين زندگي هست كه به دل‌خواه تو پيش نمي‌ره. من مطئن‌م كه كار كردن در اين سرويس برام پر از تجربه است، به قول يكي از مسوولين توي ايسنا،‌ خبرنگار نبايد براش مهم باشه كه توي چه حوزه اي هست بايد وقتي توي هر حوزه اي كه فعاليت مي كنه بهترين قلم رو داشته باشه... هنوز نمي دونم  اين حرف چقدر درسته و چه قدر غلط ولي تصميم گرفتم تجربه‌ش كنم.

اين هم يك خبر پر از انگيزه براي زندگي در دنياي حوادث 

راستي نوشته مسيح علي نزاد با عنوان آواز دلفين‌ها در شماره امروز اعتماد ملي چاپ شده كه خوندنش خالي از لطف نيست. من نظر شخصي خودم رو در اين باره دارم كه قصد ندارم توي وبلاگم حرفي در مورد نوشته مسيح بزنم.

اين هم واكنش خبرگزاري فارس . چند خبر اختصاصي هم در اين باره رفته كه تاپ خبراش بوده !!! . بخونيد و خودتون قضاوت كنيد: اختصاصي1  اختصاصي2  اختصاصي 3

***

  اظهار نگرانی علما و آیات عظام از عدم کنترل قیمت ها، گرانی و تورم موجود در کشور  

آیت الله مکارم شیرازی تاکید کرد: توصیه می کنم در شرایط پذیرش کمیته امداد امام خمینی (ره) بازنگری شود تا محرومان واقعی مشمول کمک های امداد شوند.

آیت الله موسوی اردبیلی با اشاره به گرانی و تورم موجود در کشور گفت: گرانی واقعی است شعار نیست اگر سابقا عده ای گرانی را می فهمیدند حالا همه آن را احساس می کنند باید برای از بین بردن این مشکل کار اساسی صورت بگیرد.

اصلا مهم نيست كه به كجا قرار برسي مهم اينه كه از اين جلو رفتن نهايت لذت رو ببري و تجربه هاي جديدي رو داشته باشي، هدف مهمه ولي اين هدف نبايد تو رو از ادامه و رفتن بازداره.

چند لحظه حرف؛

اول اين كه بزودي خط خطي هاي من با رويكرد جديد و خبرهايي از ايسنا بروز خواهد شد.

دوم اين كه اين بروز شدن به معناي اين نيست كه قرار باشه ديگه هيچ شعري ننويسم و يا حرف هايم رو از خوابگاه فراموش كنم.

سوم اين كه دوستانم مي خوام كه من رو ببخشند چون علي رغم ميل باطني ام، خيلي كم مي تونم براشون پيام بذارم ولي به تمام وبلاگ هاشون سر مي زنم و بي خبر نيستم.

هنوز هم به اندازه كافي براي  نوشتن شعر صبر نكرده ام.

من در ادامه ام...

ساكشون و جمع مي كنند ،‌ ماهي قرمزشونو توي اتاق جا مي ذارند و خيلي وقتا بي سر و صدا مي رن شهرشون...

وقتي وارد مي شي ديگه سر و صدايي نيست يه سكوت عجيب همه جا داره جيغ مي زنه از خوشحالي مي خواي توي سكوت طبقه خوابگاه جيغ بكشي اينقدر ذوق زده اي كه سمت تخت خودت مي ري اولين تصميمي كه براي گذروندن بقيه وقتت داري به خواب رفتنه...

حالا كه همه جا ساكته ديگه خوابت نمي بره،‌ چشمات و روي هم فشار مي دي ،‌به خودت تلقين مي كني كه داري از اين سكوت لذت مي بري خيلي بيشتر از اوني كه فكرشو مي كني بعد كم كم چشمات سنگين مي شه و خواب بهت سلام مي كنه اما اين سكوت زياد هم برات موندگار نيست چون هنوز طعم شيرين يه خواب سنگين رو نچشيدي كه از صداي خنده ي ۳ نفر از خواب مي پري!!!

انگاري توي اين طبقه خالي خنده ي نه چندان بلند سه دختر هم واسه اين كه تو رو از يك استراحت بي صدا جدا كنه كافيه!

احساس مي كني يه گنجشك روي دهليز قلبت نشسته و هي داره به رگ آئورت قلبت نوك مي زنه . دوست داري بزني زير گريه،‌ دوست داري بلند شي و يك ليوان آب بخوري اصلا دوست داري دوباره چشمات و ببندي و ... ولي فقط به بالاي سرت خيره مي شي ،‌ نمي دوني چند دقيقه گذشته تا فهميدي كه از خواب پريدي و اينجا يه خوابگاه دخترانه در ايام نزديكي به تعطيلات نوروزيه...

چند تا نفس عميق و يك سر درد عميق حالا ديگه ساعت از ۱۲ شب هم گذشته و هنوز چشم هاي بيدار خوابگاه عقربه ها رو اسير روشنايي ساعت بيدارشون كردند!!! تو هم به جمع  بي خواب هاي خوابگاه مي پيوندي .

انگاري سر و صداي زياد خوابگاه بهتر از اين سكوت لعنتي نفرين شده است.

بچه ها دارند حرف مي زنند از دختر اصفهونيه كه اين روزا سوژه داغ خوابگاه شده ... تو وسط حرف هاي ضد و نقيض خميازه مي كشي بايد فردا سوژه هاي داغ تري رو  توي ايسنا  دنبال كني ،‌ سوژه هاي داغ مثل داغي سوختن ۲۲ دانشجو مشهد كه از اردوي كاروان راهيان نور بر مي گشتند... مثل اعلام دوباره گراني مسكن در سال آينده،‌... مثل مشاركت ۴۰ درصدي مردم تهران در انتخابات يا داغ بودن تمام حرف هاي تكراري اين روزها در محافل خبري و غير خبري /مثل تيترهاي عجيب و غريب خبرگزاري فارس و ... فكر مي كني كه بايد از اين دختر اصفهونيه حتما بنويسي ولي با اين سر درد نه...

فقط موقعي كه مي خوام برم مي پرسم : پريسا رفت؟ ماهي قرمزش و چيكار كرد؟

به قول يكي از بچه هاي خوابگاه چي كار داري كه ماهي قرمز توي تنگ پريسا كه قراره تا آخر تعطيلات توي خوابگاه بمونه، مي ميره يا نه، .

خوابگاه هم بوي بهار گرفته اما انگاري كسي زياد خوشحال نيست/ شايد هم هست/ اصلا خوشحالي اين دم عيدي چه اهميتي داره؟

مهم اين كه نرم نرمك مي رسد اينك بهار... خوش به حال روزگار!!!!!!!!!!

خوابگاه دختران متفاوت تر از آن چیزی است که تصور می کردم.

در یک اتاق نه چندان بزرگ ۱۲ تخت و ۱۲ دختر از ۱۲ نقطه این کشور با ۱۲ فرهنگ متفاوت قرار است که مدتی را زندگی کنند/ .

در مقابل کسانی که زندگی خوابگاهی را یک زندگی غیر قابل تحمل می دانند، من سختی های زندگی خوابگاهی را پر از تجربه های عجیب و استثنایی می دانم.

یک ساختمان چهار طبقه که در هر طبقه حدود ۲۴ دختر زندگی می کنند و دختری که زیاد از هم از نظر سن و سال از ما بزرگ تر نیست به نام سعیده با قدرت مدیریتی استثنایی کل این ساختمان را با آدم هایش می گرداند.

اولین روزهایی که به خوابگاه رفته بودم در یک اتاق ۸ نفر بی نهایت بی نظم و شلوغ به عنوان مهمان دو شب را می گذراندم و به خاطر کارم صبح روز سه شنبه به قزوین بر می گشتم. از مشخصات مهم آن اتاق دختری به نام زینب از جنوب کشور بود .

زینب را شاید بتوان به عنوان ولخرج ترین دختر این خوابگاه معرفی کرد و در عین حال بی نظم ترین فرد در نگه داری وسایلی که خریدداری می کرد.

از دیگر مشخصات این اتاق هشت نفره، این بود که با سیاست اعضای اتاق بوسیله شلوغی، همیشه یک یا دو تخت از اتاق خالی می ماند و دخترا از فضای کم جمعیت کمال استفاده را می کردند. 

هر دختر جدیدی که به اتاق هشت نفره می آمد بعد از مدتی به دلیل بی نظمی وسایلش را بر می داشت و دیگر هیچ وقت به این اتاق بر نمی گشت...

بعد از چند وقت به خاطر زیاد شدن ساعات کلاس های دانشگاه مجبور شدم یک تخت ثابت را در خوابگاه بگیرم و از روی خوشانسی یا بدشانسی به اتاق ۱۲ نفره خوابگاه رفتم و بعد از یک هفته فهمیدم که زینب اتاق ۸ نفره برای همیشه به جنوب برگشته ! و من یک سوال در ذهنم باقی ماند که او چگونه تمام وسایلی که داشت از جمله مجسمه هایی که بسیارشان از ناحیه سر و یا پا شکسته بود را با خودش به جنوب برد!!!!!!!!!! بعد از رفتن زینب قانون بی نظمی هم در بین دخترهای این اتاق زیاد دوام نیاورد و به وسیله  سعیده چند نفر جدید به اتاق هشت نفره آمدند و ماندگار شدند.

اتاق ۱۲ نفر طبقه دوم این ساختمان،  بر خلاف شلوغی از نظم نسبتا متوسطی برخوردار بود اما این اتاق هم قانون خودش را داشت آن هم شب بیداری های دختران اتاق ۱۲ نفره و خوابیدن ۱۰ نفر که شاغل نبودند تا ساعت ۱۱ ظهر روز بعد...

بزرگترین دغدغه دختران خوابگاه شناسایی محل هایی است که گشت ارشاد در آن جا می ایستند.

می شود گفت ۸۰ درصد از دختران طعم روبرو شدن با مامورین گشت ارشاد و توبیخ و دادن تعهد را برای پوشیدن مانتوهای بلند و کم کردن آرایش چشیده اند.

به جرات می توانم بگویم که کابوس شبهایشان ماشین های سبز و خانم هایی با چادر سیاه است که دو طرف میدان و یا خیابان ها می ایستند.

آن ها نقشه های جالبی را برای دور زدن ماشین های گشت می کشند/ بسیاری از کوچه ها را برای میانبر زدن مسیر کشف می کنند و بسیاری از مسیرها را با هدف روبرو نشدن با ماشین های سبز و سفید دور می زنند.

دعواهای دختران خوابگاه هم در نوع خود قابل توجه است/ بعضی از دختران فقط پشت سر هم حرف هایشان را می زنند، بعضی ها حرف های پنهان را آشکار می کنند و بعضی ها حرف هایشان را بلند بلند توی گوش همدیگر فریاد می زنند.

آن ها زمانی که با هم خوبند شادترین دختران و مهربانترین هستند و زمانی که از دست هم دلخورند، تلخ ترین و وحشتناک ترین/

روز ورود من به اتاق ۱۳ نفره ، برابر با بیرون انداختن یکی از دختران از اتاق بود.

استقبال جالبی از من صورت گرفت...

باز هم از این فضا می نویسم..............................................

بعضي از روزها برايت يادآور خاطراتي هستند كه دوست داري تكرارشان كني و يا به فراموشي بسپاري...

بعضي از روزها آنقدر برايت شخصيت مي‌گيرند و مانند يك شخص مهم مي‌شوند كه براي آمدنش لحظه شماري مي‌كني و يا از اول هفته دعايي مي‌خواني كه به شكلي مانند پريدن از مانع از يك روز رد شوي...

چهارشنبه من شخصيت عجيبي دارد ،‌ متفاوت / غير قابل پيش بيني و پر از لحظه‌هاي بيادماندني كه لزوما شيرين نيست هر چه هست چهارشنبه‌اي است كه مانند شعر بايد كشفش كنم...

چهارشنبه‌ي شعرهايم/ چهارشنبه‌ي روزهاي مدرسه‌م/ چهارشنبه‌ي لحظه‌هاي باراني‌ و چهارشنبه خداحافظي...

چهارشنبه‌هاي من طعم گسي دارد مثل همين چهارشنبه كه گذشت از من.. و من گذشتم از خودم .

هر چه براي تو پيش مي‌آيد بهترين است/

ايسناي قزوين چهارشنبه با من خداحافظي كرد/ و اين اتفاق نه خوب بود و نه بد و اين آغاز يك چهارشنبه ديگر را برايم نويد مي‌دهد...

چقدر براي تمام دوستانم در ايسنا دلتنگ شده‌ام 

بر زمینه سربی صبح سوار خاموش ایستاده است

و یال بلند اسبش در باد

                  پریشان می شود

خدایا سواران نباید ایستاده باشند

                               هنگامی که حادثه اخطار می شود

کنار پرچین سوخته

                     دختر خاموش ایستاده است

و دامن نازکش در باد تکان می خورد

خدایا دختران نباید خاموش بمانند هنگامی که

                      مردان نامید و خسته پیر می شوند....

حالا که روز هایی" در ساعت ۵ عصر" می بینمش در یک امامزده، بدون ابهت صدایش خوابیده، آرام/ بیشتر یاد این شعرش می افتم، دختران خاموش ، از کنارش رد می شوند.

پرسیدم: خوب تکلیف این چند تا ماهی قرمز توی حوض چی میشه؟؟؟ کجا می برنشون؟؟

گفت : اینا می میرند.

یاد رنگ کردن نردبونهای خانه تشکل ها دم عیدی افتادم فرشته داشت تک تک گلبرگ ها رو رنگ می کرد انگاری قرار بود توی خانه تشکل های غیردولتی هفت سین بچینیم... ذوق زده گفتم فرشته یه کم رنگ به ما هم بده ما اون طرف رو رنگ کنیم شاید هم حوض و رنگ کردیم. اصلا پای این ماهی های حوض از شب عید توی این خانه قدیمی باز شد از همون وقتی که یکی از این ماهی ها حسابی تک و تنها گوشه حوض افتاده بود.

حالا که دارم می نویسم یاد یادداشت گذشتم  افتادم همون روزی که عفت با ذوق و شوق از این خونه صحبت می کرد و من که انگاری یک گنجینه رو پیدا کردم سعی کردم تمام مشخصات این گنج رو حس کنم.

وقتی بچه ها می خواستند توی کارگاه شعر توتم بشنینند هر چند وقت یکبار به بالای سرشون نگاه می کردم حواسم به این بود که این سقف کهنه یهو توی سر یکی نیایدو ...چند دفعه گفته بودیم به آقای شیرازی، به آقای بهرامزاده به مسوولین خانه ... و در انتظار یه هماهنگی واسه مرمت حالا که قرار بعد از چند ماه "خانه تشکل های غیردولتی" مرمت بشه دیگه جای ما تشکل های غیردولتی نیست.

هنوز هم برام جای سواله که چه تناقضی بین شبکه شدن تشکل ها و بودن خانه تشکل ها وجود داره !!!

یه خونه قدیمی ته یک کوچه قدیمی که واسه رسیدن به این کوچه بن بست چند تا پله رو باید پایین بری یعنی دیگه جایی مناسبی توی این شهر نبود که بخواد موزه بشه؟؟؟

چند تا تیر چوبی رو زدند رو کمر دیوارهای پیر خانه تشکل ها نمی دونم چرا وقتی تیر چوبی ها رو می بینم یاد یه آدم می افتم که یه چوب دستی زده زیر بغلش ، یه آدمی که قدش خیلی بلندتر از آدم های معمولی و داره از اون بالا زیر چشمی آدم و می بینه که یعنی کدوممون حواسمون بهش هست یعنی یه جوری هواشو داریم...

گفتند باید فرصت می دادند واسه تخلیه ولی ... در عرض یکروز بدون اینکه تشکل های غیردولتی جایی رو واسه بودن پیدا کنند مرمت آغاز شده ، یعنی که ما بریم ولی کجا؟

چقدر سوال بی جواب دارم .

حالا قصه ما تشکل ها هم شده قصه این ماهی های قرمز...