همیشه چیزهایی که برای اولین بار اتفاق می افته هم جاودانه می شن، هم یه اضطرابی باهاشون هست هم متفاوت هستند . اصلا گاهی آدم ها دوست دارن بعد از تجربه اولین های زندگی شون به اون ها بار ها و بارها فکر کنند تا بلکه دوباره اون حس اول رو پیدا کنند هر چند اولین ها فقط برای بار اول حس متفاوت دارند.

این احساسی که دارم درباره موضوعات اولین ازشون تعریف می کنم فقط احساس خوشایند نیست چون خیلی از مواقع تلخ ترین احساس در اولین تجربه ها اتفاق می افته . تاکید می کنم که اصلا بحثم تنها به موضوع عشق بر نمی گرده و همه موضوعات رو شامل می شه .

نمی دونم اما این روزها رو دوست ندارم یعنی دارم اما ازشون کمی می ترسم اونقدر که شبیه دلقک های سریلک روی دماغم جوش می زنه و قرمز می شه ...  

تبصره : احتمالا شاید نباشم برای چند وقت شاید چند روز شاید هم بیشتر یا کمتر ...

تبصره ۱ : خیلی بده که ببینی فراموشی اونقدر تو ذهنت رسوب کرده که پسورد وبلاگت رو فراموش کردی و بارها و بارها بیای کلیدها رو بزنی که شاید اتفاقی درست از آب دربیاد... خوشحالم که دوباره یادم اومد

تبصره ۲ : سیمین دانشور تو یکی از مصاحبه هاش گفته وقتی کم سن و سال بوده دچار افسردگی می شه و یک دکتر هندی بوده که اون رو پیشش می برن دکتر می گه این شونه های پت و پهن واسه چیه؟ سیمن دانشور می گه واسه تحمل سختی ها و مشکلات دکتر می گه نه واسه این که این بار سخت رو که رو دوشت هست رو بذاره رو زمین ... این خاطره این روزها زیاد به دردم می خوره

تبصره ۳: عجیب هوای شعر نصرت رحمانی رو کردم وقتی می گفت: " این روزها این گونه ام ببین / دستم، چه کند پیش می رود، انگار/هر شعر باکره ای را سروده ام/پایم چه خسته می کشدم، گویی /کت بسته از خم هر راه رفته ام /تا زیر هر کجا/حتی شنوده ام/ هر بار شیون تیر خلاص را/ای دوست /این روزها /با هر که دوست می شوم احساس می کنم/ آنقدر دوست بوده ایم که دیگر/وقت خیانت است/انبوه غم حریم و حرمت خود را /از دست داده است /دیریست هیچ کار ندارم/مانند یک وزیر/ وقتی که هیچ کار نداری/ تو هیچ کاره ای/ من هیچ کاره ام: یعنی که شاعرم/ گیرم از این کنایه هیچ نفهمی/ این روزها /اینگونه ام:/ فرهادواره ای که تیشه خود را گم کرده است/ آغاز انهدام چنین است/