خیلی وقت بود یک نفس عمیق نکشیده بودم یه نفس عمیق به اندازه ی ...

"تکلیفت روشن است

                    من را به فراموشی بسپار"

      به اعتقاد این حرف

               دست به گریبانت شده ام

                         سیلی های متعددم را

                              کادوپیچ صورتت

       به جرم هزاره بودن

                   یعنی از خودم به خودت سرایت کرده ام

                                          حالا مریضم

                                                  سرفه ام را "ها" می کنی

                                    من جذام زیبایی گرفته ام

                                                        تو هاری

                                                 داری لباس هایم را پاره می کنی

 بین دوستانی که چهارشنبه هایشان را با هم قسمت می کنند/

دیدن کسانی که تا دیروز می شناختی و امروز می بینیشان جالب است شاید هر کسی را نسبت به شعری که در دنیای مجازیه اش گذاشته تجسم می کنی و بعضی ها را از نظر سنی بزرگتر می بینی ...

اما انگاری دوست داشتنی تر از تجسم تواند.

حالا روی صندلی های حوزه هنری نشسته ای و می خواهی هیچ چیز از ذره بین نگاهت عبور نکند انگاری قرار است نقش دوربینی را بازی کنی که همه چیز را می خواهد حفظ کند تا ... همه چیز حتی عروسک های موبایل آن دختر/

به قول مرتضی حسینی "روز فشرده ای" داشتیم با یک هدف آن هم دیدن دوستانمان در جلسه شعر..

آقای حبیبی هم ما را  متعجب کرد / شعر خوانی ۵ نفر از بچه های توتم در اول بسم ا... آن هم بدون هیچ تنفسی !!!

ممنونم از بچه های  شمال . سفر خوبی بود.

آنقدر به فکر تغییری که یادت نیست تغییر کرده ای

اثبات این حرف زیاد هم سخت نیست. وقتی از همه ی چیزی های متغیر بیزاری و به سکون فکر می کنی یا اینکه می خواهی تغییری اساسی را ببینی و از سکون بیزاری .  به اندازه تمام زندگی که برایش هر روز صبح از خواب بلند می شوی و زندگی روزانه ات را بدون کوچکترین متغیری دوست داشتنی یا غیر دوست داشتنی به شب می سپاری .

گاهی به بهانه یک تغییر همه چیز را فراموش می کنی و همه چیز هم تو را ...

مثل وقتی که کسی را   "دیوانه" می نامیم چرا  که هر روز روی پله ای فراموش شده می نشیند و چیزهایی متغیری را به صورت متفاوت و شاید در سکون درنظر ما نگاه می کند.

من هم دنبال یک تغییر اساسی بودم . تغییری که هیجانی در ذهنم ایجاد کند و از روزمرگی نجاتم دهد...

انتظار داشتم، صبحی که قرار است از راه برسد از ثانیه اولش برایم خوش یمن باشد و آنقدر زمان اضافی به من بدهد که بتوانم با یک تغییر اساسی روزم را شب کنم تغییری مثل متفاوت دیدن ،...

اما انگاری انتظاربرای این تغییر بس بزرگ من را به قعر یک روزمرگی رسانده... انگاری من اشتباهم را باور کرده ام و دارم برایش یک قانون درست می کنم . قانونی که نه متفاوت است و نه اساسی است .

حالا بدون هیچ تغییری دنبال متفاوت نوشتن نیستم فقط دارم خط هایم را برای باهم بودن ردیف می کنم ... مهم هم نیست که این خط ها از همدیگر خوششان بیاید یا نه...آنها هم تغییر خواهند کرد.

مثل این پست شلوغ که تغییر کرده  بدون اینکه من تغییری کرده باشم